Positief geboorteverhaal van Sandy

De dag voor mijn tweede bevalling was erg druk. Ik was 1 dag overtijd en wou mijn gedachten verzetten. Terrasje gedaan, bij mijn schoonouders gaan eten en een gezellig avondje uit bij mijn tante terwijl mijn oudste zoontje uit logeren was. Rond middernacht lag ik doodmoe in bed. Na een uur was ik echter nog steeds klaarwakker en onrustig. Rond 2u begon ik vanalles te voelen. Pijn in mijn onderbuik en onderrug, harde buiken, opvliegers,… Maar de voorweeën duurden zo kort, waren niet echt pijnlijk en kwamen maar om de 15min. Uiteindelijk ben ik dan toch nog even in slaap gevallen van 3u tot 4u30. Eenmaal terug wakker nog steeds dezelfde ‘last’ maar het werd niet regelmatiger of pijnlijker. Uiteindelijk om 6u30 dan maar opgestaan omdat ik de slaap toch niet kon vatten.

Door op te staan viel het stil. Tot het om 7u45 weer wat heviger en regelmatiger werd. Om 8u gingen we mijn zoontje ophalen bij mijn schoonouders, en in de auto voelde ik dat de weeën regelmatiger werden. Doordat het geen erge pijn was kon ik het verbergen en hadden mijn schoonouders niets door. Om 8u45 terug thuis en een douche genomen. Het viel niet stil en toen begon het te dagen dat het misschien echt begonnen was.

Vanaf 10u ben ik beginnen timen: weeën van 40sec tot 1min om de 4 à 5 minuten. Ondertussen deed het ook echt wel pijn. Om 11u15 de verloskundige gebeld. Die kwam een uurtje later toe, meteen gecontroleerd op mijn vraag en ik bleek al 5cm te hebben. Ik was blij want vond de pijn goed meevallen. Bij de oudste was de pijn zo hevig dat ik op 4cm al een epidurale vroeg dus ik vond het al een kleine overwinning dat het nu zo vlot ging.

Door de komst van de verloskundige was ik ineens minder relaxed. Voordien had ik makkelijk mijn hoofd kunnen leeg maken en kwam ik tot rust tussen de weeën door. Dat lukte mij nu niet meer. Ze was superdiscreet en liet mij volledig gerust maar toch leek ik ergens te blokkeren. De pijn werd veel heviger en ook tussen de weeën door bleef het aanhouden. Om 14u30 vroeg ze of ze nog eens mocht toucheren. Ze verwachtte dat het snel zou gaan en de 2de verloskundige, die op het einde van de bevalling zou komen, moest weten of ze nog naar haar afspraak kon gaan. Na de heftige weeën was ik er van overtuigd dat ik zeker 7cm zou hebben maar ik bleek nog steeds op 5cm te zitten. Immense teleurstelling en ik verloor even mijn moed. Mijn vroedvrouw besloot hierop om even weg te gaan in de hoop dat ik zo weer tot rust zou komen.

Ik bleef het echter moeilijk hebben om mijn hoofd leeg te krijgen. De pijn was met momenten echt heel heftig en bleef soms ook sluimeren tussen de weeën door. Een uurtje later, 15u45 ondertussen, was de vroedvrouw terug. Ik heb een paar keer gedacht en gezegd dat ik naar het ziekenhuis wou voor een epidurale, ik was ook zo moe. Maar ze sprak mij moed in en zei dat ik moest doorzetten. Ik wou ontzettend graag thuis bevallen, die droom ging ik toch niet opgeven?

Iets voor 17u45 stelde ze voor om nog eens te controleren. Mijn besluit stond toen vast: als het nog steeds maar 5 à 6 cm was wou ik naar het ziekenhuis voor een epidurale. Gelukkig bleek het 8 à 9 cm te zijn. Het einde leek in zicht en dat gaf nieuwe moed. Ik werd er zelfs wat emotioneel van en heb een paar traantjes gelaten. Ik ben nog 15 minuutjes in de zetel blijven liggen en dan het bevalbad in.

Ik had al persdrang maar nog geen volledige ontsluiting, die laatste centimeter ging maar niet weg en ik begon uitgeput te geraken waardoor de weeën minder efficiënt werden. De vroedvrouw stelde voor om de vliezen te breken tijdens een wee, wat goed was voor mij. Ze brak de vliezen, 18u15 ondertussen, maar ik had nog steeds geen volledige ontsluiting. Ik moest de persweeën wegpuffen en dat was hels. De combi van helse pijn van de weeën en de persdrang waar ik niet aan mocht toegeven was heftig! De allerergste weeën mocht ik uiteindelijk meepersen. Ondertussen probeerde de vroedvrouw tijdens de wee het laatste voorste randje van de ontsluiting weg te duwen met haar vingers. Dat lukte maar heel moeizaam, dus moest ik terug even wegpuffen ipv persen. Ik dacht ondertussen echt dat ik gek werd: mocht ik eindelijk persen en dan moest ik terug wegpuffen! Na ongeveer een half uur wegpuffen (18u45 ondertussen) had ik eindelijk volledige ontsluiting en mocht ik voluit meepersen. Dat verliep niet supervlot. Van al dat niet mogen persen was ik gespannen geraakt.

Er moest nog een groot deel van het hoofdje geboren worden maar er leek niet genoeg plaats. Na 20 minuten was het voor de vroedvrouw duidelijk dat het op die manier niet ging lukken en besloot ze in te grijpen, 19u05 ondertussen. Ik moest het bad uit en op de baarkruk omdat dat extra ruimte zou maken.

Op het moment dat ik uit het bad ben en naar de baarkruk stap voel ik een grote bol tussen mijn bovenbenen zitten en ik ben helemaal in de war. Ik vroeg nog “is het hoofdje er niet uit?” maar iedereen was zo gefocust om mij zo snel en veilig mogelijk op de kruk te krijgen dat niemand keek en de vroedvrouw antwoordde automatisch “nee nog niet”. Ik begreep er niets van. Toen ging het ontzettend snel. 1x persen op de baarkruk en ineens zag ik mijn zoontje onder mij liggen in de handen van de vroedvrouw. Ik schrok dat hij er ineens al was! Bleek dus dat zijn hoofdje er uit was ‘gefloept’ op het moment dat ik mijn benen over de badrand zwierde om uit het bad te komen. Die spreidende, rechtopstaande stand had alles net genoeg open gezet om zijn hoofdje er ineens door te krijgen zonder persen. Ze hadden het niet gezien maar ik had het dus goed gevoeld!

De vroedvrouw vertelde mij achteraf dat de laatste centimeter zo moeilijk ging omdat hij met zijn hoofdje wat schuin zat ipv recht naar beneden. Vandaar dat de vroedvrouw tijdens een wee probeerde om het hoofdje rechter te zetten en zo het laatste randje weg te krijgen.

Mil deed het heel goed en huilde meteen. De placenta werd vlot geboren, in een doek gewikkeld en op hem gelegd om hem extra warm te houden. Ik had daar zelf op voorhand niet over nagedacht maar vond het een ontzettend mooi gebaar van de vroedvrouw dat Mil nog een uurtje kon genieten van de warmte en nabijheid van de placenta. Pas na een uur werd de navelstreng doorgeknipt.

Buiten 3 oppervlakkige scheurtjes, die de vroedvrouw met mijn toestemming toch genaaid heeft omdat het de komende dagen anders zou prikken, was ook ik helemaal in orde.

Het verliep niet allemaal relaxed en probleemloos, maar ik kijk er na bijna een jaar nog steeds met een heel warm gevoel en trots op terug. Mijn eerste bevalling was een ziekenhuisbevalling met epidurale, verschillende medische ingrijpen en geen communicatie of informed consent. Iedereen deed maar wat alsof ik er niet was. Maar bij de tweede bevalling was ik zo fier op mezelf dat het mij gelukt was zonder epidurale. Ik voelde mij begrepen, gedragen en gerespecteerd en daar ben ik mijn verloskundige ontzettend dankbaar voor!

Ik heb er ook van bijgeleerd. Als er ooit nog een derde kindje komt zou ik bijvoorbeeld niet meer getoucheerd willen worden en zou ik de verloskundige later bellen. Ik heb er geen spijt van dat het gebeurde tijdens mijn bevalling, want het waren mijn eigen keuzes, maar nu achteraf besef ik dat dat voor extra onnodige stress heeft gezorgd. En zo was deze tweede bevalling ook een leerproces voor de toekomst.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.