Positief geboorteverhaal van Alexandra

Mother Assisted Caesarean

Mijn 3de bevalling zou helemaal anders zijn!

Al vorens mijn 3de bevalling te vertellen moet ik uitleggen hoe ikzelf de eerste 2 bevallingen beleefde. Als voorbereiding op de bevalling van mijn dochter las ik wat boeken en ging ik naar de kinésist voor prenatale oefeningen. Mijn man was niet echt gemotiveerd om naar groepssessies voor pufoefeningen te gaan. Ikzelf had daardoor dus weinig zin om als ‘alleenstaande mama’ naar die lessen te gaan. Ik ging ervan uit dat het wel zou lukken die bevalling, dat mijn lichaam wist wat
het moest doen, dat ik zou vertrouwen op mijn instinkt, wij zijn ervoor gemaakt toch? Maar diep van binnen was ik best zenuwachtig eigenlijk. Ik wist dat een doula bestond, maar je moet met twee voor een bevallingscoach kiezen en
mijn echtgenoot zag dat niet zitten. Ergens diep van binnen was ik al op zoek naar een vorm van meer steun denk ik.

Mijn eerste bevalling kwam natuurlijk op gang na 40 weken plus 10 dagen. Voor ik het wel en goed wist staken ze al
een tabletje op om bij te stimuleren. Een paar uur later een extra baxter. Eigenlijk wilden ze gewoon de bevalling
opwekken omdat ze me niet graag nog langer dan 10 dagen overtijd wilden laten gaan, maar dat wist ik allemaal niet.
Ik had zo graag alles zelf gedaan en de weeën in bad opgevangen. Maar de bevalling vorderde helemaal niet. Uren
puffen en afzien, heel erg weinig positieve begeleiding, want ik hoorde wel vaker een vroedvrouw die binnenkwam
met’ het zit niet mee’ of ‘het gaat hier niet vooruit hé’. Terwijl ik bij mezelf dacht moet dat dan? Zoveel druk zetten?
Dat kan me toch niet helpen? Kan je gewoon niet de natuur zijn gang laten gaan? Me meer tijd geven? Waarom niet
positiever? Waarom moet alles zo snel gaan? De baby doet het goed en ik ook toch? Ik kreeg ook niet echt tips ofzo
om het vlotter te laten gaan. Ik ben zelf een redelijk positief persoon, ik probeer ook in de minder goede ervaringen
iets goeds te zien of er iets uit te leren.

Mijn dochter lag in de sterrenkijkerspositie (dat konden ze me later pas vertellen) en uiteindelijk is deze bevalling een
keizersnede geworden, zonder spoed maar ik had echt wel de indruk dat ik iets fout had gedaan of iets ‘niet’ had
gedaan. Ik was niet getraumatiseerd want dan zie je plots je baby en dan ga je voor al het positieve, maar diep
vanbinnen had ik deze emoties aan de kant gezet voor later, om er iets mee te doen.
Er kwam een gezonde dochter ter wereld, die me nu nog elke dag kan verbazen. Ze kwam helemaal ingepakt even
het puntje van haar neus tonen en daarna weg, ver weg … Ze werd in skin-to-skin gelegd bij de papa die al terug naar
de kamer mocht op dat moment en ik? Ik moest nog 2 uren lang op recovery om te ontwaken… Daarna kwam er een
dame bij mij. ’Proficiat hé!!’ Ik dacht bij mezelf, waarvoor? Ik deed niks en mijn baby heb ik zelf niet kunnen bekijken,
die is weg, lekker aan het knuffelen bij de papa. ( die niet zo heeft afgezien als ik) Maar neen ik zei gewoon ‘Bedankt’.
Toen zei ze: ‘Als je je benen kan bewegen mag je naar je kindje.’ Hoho plezant, dit duurde nog een hele poos en dus
ook hier werd er weer druk uitgeoefend, …waarom toch? Dit kan toch helemaal anders? Ik was de eerste in de familie
die ging bevallen en dus had mijn man al tijdens de arbeid gezegd tegen iedereen dat we binnen waren op
verloskwartier. Hetgeen ik dus aan iedereen afraad want ook dit oefende druk op mij uit zonder het goed en wel te
beseffen. Toen ik dan uiteindelijk naar de kamer mocht, was iedereen (mijn ouders, schoonouders en al onze broers
en zussen) onze baby al aan het bewonderen, de hele familie stond bij mijn man en god weet hoelang, want tijdsbesef
heb je totaal niet op dat moment. Terwijl ik mijn baby nog niet eens goed had kunnen bekijken, …. Ik kreeg
onmiddellijk tranen die over mijn wangen rolden, hoe kan dat nu? Dit is niet logisch toch? Maar neen, ook hier zei ik
niks en ging gewoon verder. Diep binnenin wist ik dat dit helemaal anders kon. Dit kon zoveel beter, toch?

Bij mijn tweede zwangerschap, die al redelijk snel volgde op de vorige wist ik dat ik het anders wou. Ik wou mijn baby onmiddellijk skin to skin na de geboorte, ik wou ook weten waarom mijn arbeid niet vorderde, wat de reden was, wat ik beter had kunnen doen. Ik kreeg een bekkenbodemmeting waar ik de uitslag ervan kreeg 1 week voor ik moest bevallen. Mijn gynaecoloog vertelde dat ik een te smal bekken had en dat mijn zoon geschat was rond de 4 kg en dat het dus niet aangeraden was om een natuurlijke bevalling af te wachten. Hij zei nog ‘euhmmm, je mag het proberen hoor van mij’, maar hij was niet echt optimistisch of zelfverzekerd en om eerlijk te zijn als je je gynaecoloog zo twijfelachtig ziet kijken naar je bekken dan ja… is plotseling het vertrouwen in je arts en je zelfvertrouwen wel erg ver te zoeken. Dus ging ik voor de geplande sectio een paar dagen voor de uitgerekende datum. Maar ik mocht mijn zoon niet op mijn borst hebben vlak na de bevalling. Protocol
van het ziekenhuis was de uitleg. En ook hier heb ik me laten doen. We kregen een mooie gezonde zoon die 3,8kg woog. Mijn man genoot van een heerlijk skin-to-skinmoment met een zeer hongerige baby, die non stop huilde de hele tijd dat ik op recovery lag. Terwijl ik gedurende een 2tal uur te vergeefs probeerde om sneller dan de vorige keer mijn benen in beweging te brengen. Dit kon toch anders, niet?

Er gingen 6 jaar voorbij. Ik wist dat ik altijd graag aan derde kindje wou, maar niet direct. We waren bezig met een huis
te verbouwen, een hele verhuis naar de andere kant van het land, nieuwe job zoeken, 2 kinderen opvoeden, … We
zijn een enige tijd bij de schoonouders gaan wonen tijdens de verbouwingen… Ik ben een tijdje werkloos geweest ook
en toen had ik precies de tijd om bepaalde zaken uit mijn leven te verwerken, zoals mijn bevallingen. En zo ben ik
terecht gekomen bij de doulaopleiding. ‘Ja, dit is iets voor mij!!’ Dacht ik. Ik heb daar zoveel geleerd, over bevallen,
over hoe je voor te bereiden, maar ook over hoe het allemaal anders had kunnen gaan, met de juiste voorbereidingen
(zowel fysiek als mentaal), tips, hoe je te laten omringen door een positieve entourage, hoe je zelfvertrouwen te
behouden of te vergroten en toch je wensen kenbaar kan maken op een positieve en beleefde manier, hoe je op zoek
moet gaan naar de juiste zorgverleners, en nog zoveel meer …

Ik wist dus dat mijn 3 de bevalling helemaal anders zou zijn. En die voorbereiding begon al erg vroeg!! Maar hier zijn
dus heel wat voorwaarden aan verbonden, ik moest dus al erg vroeg op zoek gaan naar de juiste begeleiding.
Na mijn verhuis moest ik dus een gynaecoloog vinden die mij goed verstond, die mij wou helpen in de zoektocht naar
mijn wensen voor een 3de bevalling. Ik koos voor een gynaecoloog en een zelfstandige vroedvrouwenpraktijk om mij
te begeleiden. Op die manier had ik verschillende tips vanuit verschillende invalshoeken.
Graag had ik als vrouw nog een kans gekregen om natuurlijk te bevallen. Dat gemis was altijd al erg aanwezig in mijn
leven. Eigenlijk ben ik altijd al erg veeleisend geweest voor mezelf. Ik kan het niet verdragen wanneer ik iets niet
helemaal correct kan afwerken, ook dit heeft deels met je entourage te maken. Of laat ons zeggen dat je jezelf goed
moet kennen, maar dat je moet beseffen dat de mensen rondom jou ook bepaalde facetten van jezelf kunnen
versterken.

Nog lang voor mijn 3 de zwangerschap had ik een gynaecoloog gevonden in de buurt van Brugge die eventueel open
stond voor een self-assisted sectio. Een persoon die echt naar mij luisterde en eventueel wel iets durfde te proberen,
iets nieuws, iemand die open stond om innovatieve dingen te bespreken in haar team. Hier was ik echt al op het
goede spoor. Ik voelde dat ik een weg aan het banen was naar mijn 3de bevallingswensen toe, dit terwijl ik nog niet
eens zwanger was. En dat traject had ik echt nodig, die weg afleggen heeft ook een heel stuk geholpen om mijn vorige
bevallingen te verwerken.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen zware of traumatische bevallingen gehad. Zowel ik, als mijn baby’s zijn nooit in
levensgevaar geweest. Er zijn vrouwen die veel ergere dingen meemaken dan ik. Maar zoals angst is teleurstelling ook
een gevoel en ook dit gevoel knaagde jaren aan mij. Er klopte iets niet, ik heb het allemaal zomaar laten gebeuren, ik
liet me veel te gemakkelijk overtuigen, ik dacht dat ze allemaal wel de beste beslissingen voor de baby en mij zouden
nemen, … maar derde keer goede keer, nu zou het anders gaan, echt ander zijn, toch?

Ik ben ook op zoek gegaan naar een gynaecoloog die me nog een kans wou geven op een natuurlijke bevalling, die
heb ik na een lange zoektocht, veel mails en telefoons gevonden in Oostende. Wel niet echt dicht in de buurt van Brugge dus kon ik me niet helemaal laten begeleiden door hem. Maar ik heb veel steun gekregen, ik wou meer weten over mijn eigen lichaam, over mijn bekken, over wat er allemaal mis was gegaan, … Hij wist mij te vertellen dat mijn bekken eigenlijk niet zo klein was, eigenlijk had ik maar een halve centimeter tekort op de 3 metingen in totaal. Dit kon toch niet de volledige reden zijn? Neen, natuurlijk niet. Ik heb ook wel wat pech gehad bij mijn eerste bevalling. Een bevalling kan op zoveel manier anders
zijn, beïnvloed worden, … noem maar op. Maar jij als vrouw kan dit al op zoveel manieren op voorhand in de juiste richting sturen. Daarvoor moet je jezelf heel goed kennen.

Ja, het was eindelijk zover! We waren terug in volle verwachting!! Van ons 3de wondertje. Wanneer ik een afspraak
had voor een echo of een afspraak met de vroedvrouw maakte ik altijd een lijstje met vragen. Daar kon van alles
opstaan, hun mening vragen ivm vaccineren tegen kinkhoest, hoeveel echo’s zijn nu echt nodig, … maar met mijn
vragen zelf was ik ook een zaadje aan het planten. Want ik liet elke keer 1 van mijn wensen vallen. ‘Zou het mogelijk
zijn om mijn baby onmiddellijk op mijn buik te leggen na de sectio als de baby het goed stelt en al aan te leggen? Zou
er een mogelijkheid zijn om mijn baby zelf te nemen en op mijn buik te leggen?’ En op dat moment ga je in dialoog,
bekijk je samen de pro’s en contra’s, worden er dingen in team besproken, als nodig, … Je kan niet vroeg genoeg
beginnen!! Echt waar!! Als je een wens vroeg genoeg bespreekt, is er ook meer kans dat ze die wens uiteindelijk wel
gaan vervullen. Omdat een bepaald idee ook bij hen soms tijd nodig heeft om te rijpen, te evolueren, ze doen zelf ook
wat research. De eerste keer dat ik mijn gynaecoloog sprak over een self-assisted sectio stond ze er helemaal niet
voor open en gelukkig was ik toen ook nog niet zwanger. Maar, ze wist al dat dit mijn wens was toen ik zwanger werd.
En dat is belangrijk, dat je de dingen die echt primordiaal zijn voor jou of jullie echt al vroeg kenbaar maakt. Ga op
zoek, informeer jezelf vanuit verschillende invalshoeken, ga op pad, beleef die zoektocht heel bewust!!

En toen was Corona daar! Ik zou over ongeveer 2 maanden moeten bevallen, gelukkig had ik al heel veel kunnen
voorbereiden. Het was allemaal zo plots, ik had precies nog zeeën van tijd en toen ineens werden die zeeën
overspoeld met online huistaken, pre-teaching, scoodle, bingel, schema’s maken om genoeg structuur en
voorspelbaarheid te creëren, …

Mijn zoon kreeg niet genoeg werk van de school, dus ik moest op zoek naar extra uitdagingen, gelukkig hebben we
een computer en internet, wat niet bij iedereen zo is. Hij kon als hij genoeg huiswerkvoeding kreeg goed overweg met
de lockdown en kon zich perfect bezighouden in en rondom ons huis, een echte huismus die niet contant nood heeft
aan sociaal contact. Mijn dochter daarentegen werd overspoeld met online huistaken, die een stuk meer begeleiding
nodig hadden dan die van de zoon. Voor onze zeer sociale meid was de quarantaine een iets pijnlijkere zaak. Gelukkig
was zusje op komst en keek ze samen met ons uit naar haar geboorte. Die laatste maanden was ik dus zeer actief, veel
wandelen en vooral bezig mijn 2 oudsten te begeleiden met schooltaken terwijl ik rondjes draaide op onze grote yogabal. Want dit zou helpen om onze baby te laten indalen in mijn bekken. Ik liet de natuur dus zijn gang gaan en focuste niet overdreven op de bevalling.

Ik had voor mezelf ook een geboorteplan opgesteld, ja eigenlijk waren het er twee want ik wist niet hoe onze dochter
zou geboren worden. Ons 3de wondertje werd door de arts uit Oostende, waar ik veel steun van kreeg gemiddeld
geschat qua gewicht. Ik mocht van hem dus proberen op natuurlijke wijze met voorwaarde dat het op natuurlijke
wijze in gang schoot en dat ik niet overtijd ging. Ze willen niet bijstimuleren i.v.m. met eventuele kansen
op baarmoederruptuur. Ik heb me erg goed geïnformeerd i.v.m. de risico’s over baarmoederruptuur en ik weet ook
dat een 3 de sectio ook bepaalde risico’s met zich meebrengt. Ik heb voor mezelf daar ook een bepaalde lijn
getrokken i.v.m. met mijn wensen. Ik wou veel doen maar ik ging ook niet tot uiterste gaan!

Ik volgde een voorbereidende cursus van ‘HypnoBirthing’ bij onze plaatselijke vroedvrouwen praktijk. Deze keer is het
me wel gelukt om mijn man mee te krijgen, of toch een deel van de lessen mee te volgen. Deze cursus heeft eigenlijk
vooral mijn man geholpen om meer inzicht te krijgen over de bevalling. Want het is ook zijn kind ten slotte, die ter
wereld zal komen en dus de beslissingen die we nemen tijdens de bevalling nemen we met twee. Op die manier had hij ook meer inzicht over waarom ik welke keuze wou maken.
Ik ben zeer bewust van mijn lichaam, maar deze cursus heeft zowel mij als mijn man nog bewuster gemaakt over het lichaam van een zwangere en bevallende vrouw.

Een vroedvrouw wist me te vertellen dat omdat er zoveel tijd was tussen de 2de en 3 de zwangerschap dat mijn
zenuwen rondom mijn baarmoederlitteken helemaal hersteld waren. Ik had ook inderdaad weer het volledige gevoel
als ik over mijn buik en baarmoeder wreef, wat de eerste jaren na een sectio helemaal niet het geval is. Dus kon ik
vertrouwen op mijn gevoel, ik wist zeker dat wanneer ik iets extra van littekenpijn zou voelen tijdens een eventuele
start van arbeid, dat ik ging uitwijken naar een ander plan, namelijk richting ziekenhuis en sectio. En dan zou ik ook
niet twijfelen. Mijn man steunde mij volledig hierin en dat gaf mij ook een geruststellend gevoel. Hij wist dat ik mij
zeer grondig had geïnformeerd en vertrouwde daarop.

Voor mezelf had ik nog een afspraak gemaakt met dat kleine meisje in mijn buik. Ik kwam vaak met haar in contact, ik
sprak tegen haar. Ik vertelde haar dat ik graag natuurlijk wou bevallen maar, dat ik haar ook vertrouwde, want zij wist
best hoe het er daar vanbinnen aan toe was, ik vertelde haar dat ze mocht komen wanneer ze wou en hoe zij het wou.
En dat als ze er klaar voor was kon indalen. Hier heb ik alles voor gedaan, de juiste houdingen, veel lichaamsbeweging,
draaiende bekken oefeningen, het voorbereidende theetje drinken van een collega doula, en ik was zeker
niet lui met het thuisonderwijs en de 2kids thuis die veel lichaamsbeweging nodig hadden. Met andere
woorden beter kon ik me niet voorbereiden Ik ging er dus vanuit dat als mijn dochter zou indalen
in mijn bekken het een teken was dat het zou lukken. Maar dat deed ze niet, helemaal niet. En dat voelde ik
ook want ze heeft heel veel gedaan om in te dalen, ik heb haar echt heel vaak voelen duwen met haar
hoofdje, draaien en schuiven, wrijven, … noem maar op, mijn ribben zien nodig blauw van het tegenduwen
van haar voetjes. Dit was voor mij een teken dat het ging zoals het moest gaan en ik vertrouwde daarop omdat het
goed en juist voelde.

De sectio stond gepland en dat was goed, mijn baby en ik waren er klaar voor, ik ging mijn dochter een heel mooie
geboorte geven, een zachte sectio en ik zou bevallen naar eigen wensen. We hadden alles heel goed doorgenomen
met mijn gynaecoloog. En ook zij besprak alles op voorhand met haar team. Ook met de vroedvrouwen heb ik die
ochtend zelf van de bevalling al mijn wensen duidelijk overlopen. Dit alles vraagt natuurlijk een goede portie
assertiviteit en durf.
Normaal gezien zou een geboortefotograaf alles vastleggen, maar het coronabeestje kwam deze plannen wat
omverwaaien. Gelukkig was het op 29 april erg rustig op materniteit en kon ik rekenen op 3 vroedvrouwen in de
plaats van 1. De ene vroedvrouw maakte foto’s, de andere maakte een volledige filmreportage en de 3de stond in
voor de verzorging van onze dochter. Wat een teamwork!!

In het OK besprak ik nog even kort hoe mijn vorige verdoving verlopen was met de anesthesist van dienst, om er zeker
van te zijn dat hier alles volgens plan kon verlopen. Want ik zou trouwens onze dochter zelf aanpakken en moest dus
echt wel volledig pijnvrij zijn en terzelfder tijd goed wakker om alles heel bewust te kunnen beleven. Zodra de anesthesie goed begon te werken, gingen de zenuwen liggen. De verdoving deed heel goed zijn werk en was erg geslaagd. Ik voelde totaal niks, ik wist zelfs niet waar ze ongeveer waren. De fantastische verdoving zorgde ervoor dat ik heel rustig werd, ik lette goed op mijn ademhaling en ik bleef ook de hele tijd communiceren met de gynaecoloog. Dit was voor mij erg belangrijk. Ik stelde vragen en zij gaf uitleg. Daarna kwamen er assistenten mijn handschoenen aandoen. Ik wist dat we onze dochter bijna zouden ontmoeten. Toen ging alles erg snel, het doek ging naar beneden, ik kon nu alles volgen door een doorschijnende plastiek. Er kwam een klein hoofdje tevoorschijn. Ze werd in mijn buik gedraaid, naar boven toe met haar gezichtje naar mij. De doktersassistente haalde een deel van haar lichaampje uit mijn buik, haar armpjes in de lucht, toen nam ik haar over en haalde de rest van haar beentjes tevoorschijn. Ze huilde heel kort en toen mocht ze lekker op mama’s borst liggen, lekker verwarmd door mijn lichaam en een warme doek. Omringd door liefde en emotie. Tranen van geluk liepen langs mijn wangen. Ze was direct heel rustig toen ze mijn stem hoorde. ‘Welkom lieve Rosalie’. Ik sprak tegen haar, het was zo mooi en intens. Mijn man wreef over mijn hoofd. Hij had nu ook alles echt kunnen beleven en niet vanachter het fototoestel. Ze bleef een hele poos liggen, de navelstreng lieten ze volledige uitkloppen. Ook dit was een van mijn wensen. Ze bleef nog een tijdje bij mij en toen mochten ook mijn handschoenen uit. Heerlijk dat kleine, zachte, warme en natte lichaampje vol donshaartjes. Daarna ging ze heel kort naar de kinderarts ter controle en mocht ze weer in skin to skin bij mij. De vroedvrouwen vonden dat ze zo rustig was en heel alert. Ik ben ervan overtuigd dat als een baby zijn geboorte op een zachte en rustige manier kan beleven, hij ook veel meer vertrouwen heeft in de wereld rondom zich. De eerste indruk die een baby krijgt bij de geboorte heeft zeker een impact op de rest van zijn leven. Het feit dat ze zo rustig was toonde ook heel duidelijk dat ze zich goed voelde. Ze ging op zoek naar
mijn borst, keek rond met haar grote blauwe ogen. Zo alert en wakker. Kennis maken met haar mama en papa.
Heerlijk was dat! Toen was ons gezinnetje van 5 geboren. We gingen samen naar de recovery, mijn man en onze
dochter. Daar mocht ik borstvoeding geven en namen we rustig de tijd om kennis te maken met onze nieuwe baby.
Geen druk om mijn voeten te bewegen, nu had ook ik de tijd om rustig wakker te worden.

De vroedvrouw wou op de recovery per se helpen met onze dochter aan de borst te leggen. Ik vertrouwde op mijn
baby en gaf haar de tijd. De vroedvrouw nam haar hoofdje vast en duwde haar mondje op mijn tepel. Ook hier had ik
weer een stevige portie assertiviteit nodig om haar duidelijk te maken dat ik dat rustig wou doen, dat ik haar wou
laten zoeken naar de tepel, op haar tempo, zonder dwingen. Mijn baby zou aanhappen als zij zich er goed bij voelde.
Ik heb tot 2 keer toe moeten zeggen ‘Het is oké hoor, het zal wel lukken, ik wil haar de tijd geven om het zelf te doen’ Want eigenlijk weet ik dat een pasgeboren baby geen hulp nodig heeft om de borst te vinden, het is een aangeboren reflex om op zoek te gaan naar de borst. Het eerste dat mijn baby zelf zou doen, zelf kan doen, wou ik haar niet laten afpakken. Want wat zeg je dan tegen je baby, dat hij hulp nodig heeft bij de dingen die hij eigenlijk wel zelf kan doen, neen dit wou ik niet. De
vroedvrouw had dit niet onmiddellijk door, maar ook hier moet je in jezelf geloven, in je kind en je mening durven uiten op een gepaste manier. Had ik geweten dat dit zou gebeuren, had ik ook duidelijk op voorhand met de vroedvrouw doorgenomen dat ik geen hulp wou bij het aanleggen van mijn 3de kindje. Maar je moet natuurlijk een
beetje geluk hebben met de vroedvrouw.

Dus ja natuurlijk kan een keizersnede een mooie bevalling zijn. Ik ben zo blij met hoe alles verlopen is. Trots dat ik heb
durven opkomen voor mijn rechten als bevallende vrouw. Super gelukkig dat onze Rosalie een mooie en zachte
geboorte gehad heeft. Nu heb ik echt het gevoel dat ik iets te zeggen had, dat ik kon en mocht meebeslissen over
bepaalde zaken, dat ik keuzes had en wensen had die gerespecteerd werden.
Het is zo belangrijk om in dialoog te gaan met je gynaecoloog en assertief te durven zijn. Op zoek te gaan naar iemand
anders als dat nodig is. Je hebt een klik nodig met de personen die je op dat moment zullen omringen of
ondersteunen. Deze 3de bevalling heeft een ongelofelijke impact gehad op mezelf als vrouw en hoe ik over mezelf zal
denken de rest van mijn leven. Ja, het kan altijd beter maar de stappen die ik gezet heb op weg naar deze bevalling en
hoe alles verlopen is hebben mijn andere 2 bevallingen helpen verwerken. Ik wens aan elke vrouw toe om zo tevreden
terug te kijken op de geboorte van hun kinderen en ik hoop dat ik als doula nog vele prachtige en krachtige vrouwen
mag ondersteunen op weg naar en tijdens hun bevallingen.

Veel liefs
Alexandra Baudé

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.